امیرحسین، سارا و سروش گل‌هایی از بهشت

ساعت ۳:۵۰صبح است دو ساعت از بیداریم می گذرد باید کار نشر را شب تحویل می دادم اما خواب امانم را بریده بود همینقدر یادم هست به «او» گفته بودم ساعت چهار صبح بیدارم کند ... آهنگ خوش صدای خواب دردانه روحم را می نوازد، نسیم خنک صبح نوازشم می کند.   ...

ذهنم درگیر است  مدام در تنهایی با خودم حرف می زنم، مرور می کنم اتفاقات را و چشمانم هر بار از حرف ها و قضاوت های او گردتر می شود همکارم را می گویم...و هربار بعد مرور توضیحاتی که بایست به او بدهم میگویم خدایا هدایتمان کن، خیر را برایمان رقم بزن آزمون جامع ده روز آینده ام هم مزید بر علت ذهن و دل مشغولی ام شده... روزهای ماندنم در خانه و آخر هفته ها حس مادری نجاتم می دهد که اگر او نبود که اگر من مادر نبودم حتما این روزها لبخند را فراموش می کردم اما با تمام اینها دلم به بلندای پرنور روزهای تابستان گرم است و سعی می کنم آرام کنم این خود پریشان را...  

شاید بیشتر از سه سال میشه که نیومدم اینجا... اومدم بیمارستان «توس» برای چکاپ درحالی که منتظر نوبت نشستم دلم یهو هوای اینجا رو کرد البته شاید بیشتر به این خاطر بود که غولی به اسم اینستاگرام رو شب گذشته از گوشیم پاک کردم و حالا خیلی برای خودم(آه چه لذت بخش و غریب هست این واژه) وقت دارم. امیرحسین پنج سال و ده ماهشه، فارغ التحصیل مقطع پیش دبستانی و در شرف کلاس اولی شدنه.

به همین زودی، در چشم بر هم زدنی سه سال گذشت و چه شیرین گذشت... چند ماهی از مهد ِ قرآن رفتن پسرک می گذرد و شرایط الحمدلله خوب است...هنوز تغییر محسوسی از مهد رفتن در پسرکمان پدیدار نشده چه خوب و چه خدای ناکرده بد...همین که ساعاتی از روز کنار دوستانش است و بازی می کند خاطرم آسوده است امسال تصمیم گرفتیم تا تولدش را در مهد برگزار کنیم...حتی آمدن خانواده هایمان از شهرستان در هفته ی تولدش هم مارا از این تصمیم منصرف نکرد...تولد روز نوزدهم مرداد ماه ِ زیبا در مهد برگزار شد...دو بار دیگر نیز با حضور خانواده های پدری و مادری در منزل و به فاصله ی چند روز،  جشن ِ کوچکی  گرفتیم دوباره همان قاعده ی نانوشته ی " کج خلق بودن بچه ها در ...

از ابتدای خرداد امسال(94) بخاطر قولی که به امیرحسین داده بودم تصمیمم را قطعی کردم برای پیدا کردن یک مهد خوب در اطرافمان...در همین راستا و بعد از پرس و جوها به مهد یاسمین رسیدم که از لحاظ بعد مکانی هم بسیار به ما نزدیک است ...صبح یکی از روزهای اوایل خرداد با هم قدم زنان رسیدیم به درِ مهد، اما با اطلاعیه ای که روی بنر بزرگی درج شده بود روبرو شدیم مبنی بر اینکه مکان مهد به علت تعمیرات تا آخر مرداد ماه انتقال یافته و البته به مکان جدید مهد هم رفتیم اما چون مسافتش خیلی زیاد بود..به ناچار منصرف شدیم در همین اثنی که برای جشن میلاد امام حسین(ع) به حسینیه شهرک رفته بودیم متوجه شدیم که مهدی در شهرک برای بچه های تا 4 سال دایر شده و تعدادی از دوست...

همواره سعیمان بر این بوده و هست که این خانه، مستحکم و پابرجا بماند در اینستاگرام نیز خانه ای برای دردانه و دل خودمان بنا کرده ایم که در صورت تمایل شما و اگر خواسته باشید آدرسش را تقدیمتان خواهیم کرد. با ما بمانید دوستان

تقریبا هیچوقت تا بحال (بعد از شروع فصل کتابخوانی اش) پیشنهادم را برای خواندن ِ کتاب رد نکرده است این پسرک 2 سال و نه ماهه                                     ...

دردانه یاد گرفته از کلمات ِ شایسته و در جایگاه خودش استفاده کند مثل: سلام بفرمایید..تشریف بیارید یا الله عافیت باشی قبول باشه ببخشید..معذرت میخوام دوستت دارم ممنونم خوبی؟ بیا بازی کنیم(خطاب به بچه ها در پارک) ... و در جواب ِ خودش و ما، وقتی کلمه ای نامانوس به زبان می آوریم می گوید: این کلمه بد ِ و ما بسیار خرسندیم و کاربرد کلمات مودبانه توسط دردانه بسیار برایمان خوشایند است. اما این را هم دانسته ایم در این مدت کوتاه مادرانگی مان که: بچه ها در هر برهه ای ممکن است تغییر کنند و متفاوت از قبل عمل کنند .. پس: شکر برای لحظه لحظه مادر پسری مان   ...

کافی است چند روزی ننویسی یا مسئله ای ذهن و فکرت را به خود مشغول کرده باشد، تا دیگر دست و دلت به نوشتن نرود اما باید دوباره شروع کرد نقطه سر خط روزهای اردیبهشت بهاری مان هم سپری شد خاصیت آدمیزاد است که به خودش سخت بگیرد و بگیرد و بگیرد تا به هدفی که تعیین کرده برسد بعد که با فراز و نشیب های فراوان و اما و اگرها و ... به آن هدف رسید، بگوید:حالا که چه...و دچار افسردگی شود با شروع مهرماه، کتاب و دفترمان را باز کردیم و بعد از گذشت 4 سال از فارغ التحصیلی مان شروع کردیم به درس خواندن... دو سه ماهی را درجا زدیم و مدت باقیمانده رامیانگین روزی یک ساعت مطالعه کردیم یا حداقل ذهنمان درگیر درس و آزمون بود و عاقبت 23 اردیبهشت بعد از گذران...